Archive for the ‘Kwentong Walang Kwenta’ Category

image

Isa sa mga strategy ng operations ang bigyang buhay ang floor sa pamamagitan ng kung ano anong pakulo. Isa na jan ang decorations sa floor para naman mafeel ng mga agents na they dont miss out fiesta or holiday kahit may pasok sila. Minsan pabonggahan pa sa pagdesign.

image

Young man have job interview.Noong grumaduate ako ng college, wala pa akong idea kung anong trabaho ang papasukin ko, it was year 2004 and BS in Computer Science ang course ko so I am expecting na maging computer programmer or systems analyst or IT ang magiging work ko. Alam ko na sa sarili ko na kailangan ko ng trabaho outside of Cavite para naman maexpose ako sa urbanidad kasi kung babalik ako ng EPZA (Express Processing Zone Authority) ay siguradong magiging operator lang ako ng machine at di magiging related and trabaho ko sa pinag-aralan ko. Yung mga ilang araw ng job hunting ko it was a struggle kasi una wala akong alam sa Manila, sumasama lang ako sa kaklase ko nung college sa mga ina-applyan nila. Ang job description na pinag-aaplyan namin syemre related sa computers but mahirap kasi puro lakad dito lakad dun tapos di pa namin alam kung saan hahanapin yung building kasi nga mga bagong salta sa Maynila. Most of the companies na na-applyan namin mukhang sablay ako sa interview hahaha di ko alam pero parang ang purol ng utak ko sa mga tanong nila… after a few days naisip ko need ko nang mag-step up at mag-hanap ng trabaho na ako lang mag-isa kasi kung aasa ako sa pag-sama sama mukhang walang mangyayari.

Ang Panel Interview

May alam naman na ako sa mga lugar sa Maynila kasi medyo gala din naman ako kahit papaano pero syempre yung mga malalapit lang sa MRT or LRT kasi accessible. Tamang tama yung ads na nakita ko fliers may job fair sa Megamall noon so try kong lumuwas ulit (yes from Cavite to Manila) para magbakasali na mahire ako this time. So I went to Megamall and tried my luck there mukhang nganga din kasi ang daming applicant. So tyaga tyaga and then after ilang pasa ng resume sa ilang companys super intay so nainip ako naisipan kong kumain muna. Sa EDSA central ako kumain kasi malapit lang sa Megamall tsaka dun ako bumaba from MRT at may napansin akong post for work. Customer Service Representativ and Technical Support Representatives ang post na nakalagay. Call Center. Now wala pa akong idea kung anong ginagawa sa isang call center pero since curious ako at mukhang malaki ang offer nila sa mga nahire nila go na!

Teleperformance yung name ng company… they are promising 1 day processing so naisip ko why not coconut. Pagpasok ko sa loob medyo intimidating kasi EOP (English Only Policy). Well ok naman ang english spokening dollar ko in all fairness pero syempre di parin perpek. Binigay ko resume ko, syempre kinausap ko yung nasa front desk “Hi, I am applying for the TSR position!”, sumagot naman siya ng “ok, kindly fill-up the form and then leave it here and wait for your name to be called”. Naupo muna ako saglit at nag-observe ng mga kasabay ko… mga naka semi-formal attire yung iba mukhang matatalino talaga at magagaling mag-English. Di ako prepared nung araw na yun para sa interview about call center kasi biglaan lang pero confident naman ako sa English ko kasi isa yung sa best skills ko nung college pa ako. After a few minutes tinawag na yung pangalan namin. Pumasok kami sa isang kwarto, siguro mga 10 kami sa loob at isang interviewer… kinakabahan ako kasi nga di ako prepared. Nagsimulang magtanong yung interviewer, mga basic questions lang like “can you tell me something about yourself”, “what do you do during your free time”, “what are your hobbies”, mga questions lang na mag-gauge ng communication skills at fluency sa English. Hinding hindi ko malilimutan yung isa kong kasabay na mainterview, babae tapos medyo matigas yung dila halatang probinsiyana. Ang tinanong sa kanya… “What is your favorite movie?”. Sumagot siya “The Italian Job”. Alam ko yung movie na yun kasi may kopya ako ng ganung movie eh at gusto ko yung story it’s about a group of thieves and they planned the perfect heist sa isang banko or something. Nag follow up question yung interviewer “And what is the story all about?” Natigilan yung babae…. nag-isip siguro mga 30 seconds… tapos nagsalita na… “The Italian Job is actually a movie… the story is about a JOB in… ITALY….. (and then long pause)….. that’s it!”. Gusto ko tumawa ng malakas pero syempre rude ko naman kung hahagalpak ako ng tawa dun sa interview room. After mainterview we are given a small piece of paper telling the applicant if nakapasa or hindi, luckily I passed and all other procedures like typing proficiency test at final interview. In the end, I finally got the job and I am so happy to sign the contract kasi naman P15,000 starting plus P3,000 allowance. Malaki na para sa akin yun nung time na yun kasi nung nasa EPZA ako basic ko wala pa atang P10,000 tapos patayan pa sa trabaho. I got really excited and told all my friends and relatives na may work na ako yey!

 

My friend, Candy Mejia-Subida, shared her actual experience. Read her post below:

a word of caution! An incident happened to me yesterday in between megamall and st. Francis square while i was double parked infront of mercury….i was sitting in the drivers side while royet quickly ran to mercury. while i was putting on lipstick and using the rear view mirror i saw a man c

rossing from megamal to st francis area. We actually made eye contact and he even put a smirk, from then on i had my eye on him (had a bad feeling about him from the very start) so i continued putting lipstick but my eyes were now at the passengers sidemirror…true enough he circled the car and went back to the pedestrian and i saw him signal a group across where he eventually joined a two women with two” umbrellas” and one guy. my heart was beating so fast already (because this is what i read in the “Rachel Samson Torres incident” post). what was freaky was i could predict every move of theirs because i read that post. the two women and one guy positioned themselves apart from one another one at the back of my car, the other with still an open umbrella right smack infront of my passengers side and the other infront of the car but all on the sidewalk of st. francis side. i knew something was up because when they were crossing they were talking and when they crossed they split up and as if they didnt know ea other.i moved my car a few meters and he said hindi ho hindi ho ( as if saying im not telling you to move) in the meantime i got my fone put it in camera mode and true enough the guy goes up to my side and is pointing to my rear tire …my goodness i couldnt believe that was the very exact thing that happened to mommy Rachel Samson Torres. (pls read her post which i will attach) so when he started babbling i put up my fone and took his foto he immediately covered his face and said no no no and he walked away towar the st. francis guard. i wanted him to know that i knew something was up thats the reason i took his foto so he would go away from me. ..(note: he even tapped the rear of the car and spoke to the guard). At this point i had rang royet to come out. I saw the girls and guy cross back to megamall side so i opened my window and started calling the megamall guard and i kept saying guard yun naka orange and red and white stripes…they were walking ever so calmy but moved significantly faster coz they could hear me screaming by then.royet gets into the car and we drove to find the 2 girls and guy but they had entered megamall already. we turned the car back and looked for the gurd of st. francis who he spoke to and we asked what the guy had said…..According to the guard the man asked if “we” could park in a slot. (Note: Imagine.. the guard actually thought all the while he was with us coz the man “tapped” the car before he approached the guard(apparently a contingency move if they are almost busted). i feel so fortunate that mommy rachel made a very detailed report on the new modus operandi if not for her chances are the girl nearest to me would have opened the passenger door if i opened my lock to check on what the guy was fictitiously pointing at. (note in the picture that all this was happening with the megamall guard a few meters away behind him. in my case Awareness played a key role therefore it is my duty to make others aware through sharing my experience so we can minimize being victimized. P.S. feel free to re-post this and his picture…he probably thinks i got a clear shot of him and his cohorts, which is what i would want him to think. Friends, let us be extra vigilant!!!!

this is the post of mommy rachel that got me through this without getting victimized
LAST FRIDAY, JULY 7, 2012, AT AROUND 12:20-12:40PM, AS I WAS PICKING UP MY GRADE 5 DAUGHTER IN POVEDA, I HAD A NEAR HOLDUP/CARNAP/CARJACK EXPERIENCE.
I DROPPED MY YAYA ON GUADIX DR. CORNER POVEDA ST. , THEN I PARKED MY CAR ON ADB AVE., VERY NEAR GUADIX DR. ,BY THE SIDEWALK OF ADB AND WAITED INSIDE THE CAR.
WHILE WAITING, I WAS BUSY TEXTING. AFTER ABOUT 5-10 MINS., I HEARD SOME SOUND LIKE SOMEONE WAS TOUCHING THE LEFT REAR SIDE OF MY CAR. I COULD SEE THREE WOMEN IN THE CORNER OF MY EYE. I WAS ABOUT TO UNLOCK THE DOOR SINCE I THOUGHT IT WAS MY DAUGHTER AND YAYA. THEN A MAN KNOCKED ON MY WINDOW SAYING, “MAY SUSI NA NAIPIT.”, WHILE POINTING TO THE LEFT REAR SIDE OF MY CAR, AS HE WAS HOLDING A CELLPHONE AND A CAR KEY.
I COULDN’T UNDERSTAND CLEARLY WHAT HE WAS SAYING. I WAS ABOUT TO GO DOWN AND LOOK, THEN I SUDDENLY GOT SCARED. IT JUST DAWNED ON ME THAT THIS MUST BE ONE OF THOSE “MODUS OPERANDI” THAT TED FAILON HAS BEEN WARNING DRIVERS, ESPECIALLY THE WOMEN OF.
THEN I REALIZED I SHOULDN’T HAVE OPENED MY WINDOW. SO I CLOSED IT RIGHT AWAY. THE THREE LADIES WERE UNDER A WHITE WITH RED HEARTS UMBRELLA, LOOKING DOWN NEAR MY LEFT REAR WHEEL. I COULDN’T SEE THEIR FACES BECAUSE OF THE UMBRELLA. I WAS THINKING THEIR “SUSI” MIGHT HAVE BEEN RAN OVER BY MY WHEEL, SO I STARTED MY CAR AND SLIGHTLY MOVED IT FORWARD. I WAS WAITING FOR THEM TO PICK UP THE “SUSI”, BUT THE LADIES JUST LEFT AND WALKED TOWARDS GUADIX DR., AND THE MAN WENT BACK TO MY WINDOW SIDE AND SAID THE SAME THING AGAIN. I MOVED THE CAR SLIGHTLY FORWARD AGAIN AS I WAS READY TO SPEED AWAY. THEN HE LEFT, GOING TOWARDS THE LADIES WHO WALKED.
I WATCHED THEM WHILE THEY WERE WALKING. THE MAN WAS TALKING TO SOMEONE ON HIS CELLPHONE OR MAYBE PRETENDING. THEN THE MAN WALKED BACK TOWARDS ADB AGAIN, THIS TIME WALKING ON THE SIDEWALK OF ADB. I WAS READY TO LEAVE IF HE EVER COMES BACK TO ME AGAIN. BUT HE JUST CONTINUED WALKING STILL TALKING ON HIS CELLPHONE.
THEN FINALLY, MY YAYA AND MY DAUGHTER ARRIVE. I ASKED HER IF HER KEYS ARE WITH HER OR MAYBE “NAIPIT” BY THE DOOR. BUT IT WAS IN HER BAG.
SO WE LEFT AND MOVED TOWARDS THE DIRECTION OF PODIUM. THE MAN WAS WALKING TOWARDS THE SAME DIRECTION AND TALKING ON HIS CELLPHONE.
ON HINDSIGHT, HE WAS GIVING ME THE IMPRESSION THAT HE WAS A DRIVER OF ONE OF THE STUDENTS’ CARS, THAT’S WHY HE WAS SHOWING ME HIS CELLPHONE AND A CAR KEY, AND MAYBE I WOULD FEEL COMFORTABLE AND GET OUT OF MY CAR AND LOOK AT THE REAR LEFT BOTTOM PART OF MY CAR, WHERE THE LADIES WHERE LOOKING AND TO WHERE HE WAS POINTING. THEN THAT WOULD BE HIS CHANCE TO HOLDUP/CARNAP/CARJACK.
UNFORTUNATELY, THERE WERE NO MMDA TRAFFIC AIDES/POLICE IN THE AREA AT THAT TIME. NORMALLY THERE IS ONE AT THE INTERSECTION OF ADB AVE., GUADIX DR., POVEDA ST., AND ONE IN A MOTORCYLE ROVING ALONG ADB AVE.

I WAS LUCKY TO HAVE HEARD TED FAILON’S WARNING THAT MORNING, OVER DZMM RADIO. THAT THE NEW MODUS OPERANDI OF THESE PEOPLE NOW, IS TO TARGET LADY DRIVERS, WHO ARE CAUGHT UNAWARE, BECAUSE THEY ARE BUSY TEXTING, PUTTING ON MAKE-UP, ETC . IT IS NO LONGER THE “RIDING IN TANDEM” STYLE. THERE IS IS JUST ONE GUY ON A MOTORCYLE, WHO PURPOSELY BUMPS YOUR CAR. SINCE IT’S NOT THE “RIDING IN TANDEM” STYLE, YOU FEEL IT’S REALLY AN ACCIDENT, SO YOU GO DOWN TO CHECK, THEN ANOTHER GUY RIDES AND SPEEDS AWAY WITH YOUR CAR. SO HE SAID, IF THAT HAPPENS, JUST IGNORE IT AND MAKE SURE YOU GET OUT OF THE SCENE AS SOON AS POSSIBLE.

ANOTHER ONE IS, THEY TIE SOME TIN CANS AT THE REAR OF YOUR CAR, SO WHEN YOU MOVE, YOU WILL HEAR THEM SOUND, THEN YOU GO DOWN TO CHECK WHAT IT IS, AND THEY GET YOUR CAR.

SO PLEASE, DEAR PARENTS, PLEASE LOCK YOUR DOORS ALWAYS, INSTRUCT YOUR DRIVERS AND YAYAS TO BE EXTRA, EXTRA VIGILANT. MAKE YOUR CHILDREN AWARE OF THIS. . WE ARE NOT SAFE IN THOSE STREETS. BEST IS TO WAIT ALONG POVEDA ST. WHO KNOWS WHAT COULD BE AFTER A HOLDUP/CARNAP/CARJACK….GOD FORBID.

I THANK GOD, MAMA MARY, MY GUARDIAN ANGEL FOR SAVING ME AND GIVING ME THE PRESENCE OF MIND. AND THANK YOU TED FAILON FOR WARNING US ALL THE TIME!

 

Pinoy Radio Online ♥ PARA SA MGA CALL CENTER AGENTS.. (mahaba to pero nakakatawa) ♥

Hindi ko na naiintindihan ang sinasabi niya. Basta ang alam ko, noong mga oras na yun, asa alapaap ang aking diwa. “Congratulations, you’ve successfully passed the recruitment process. You’re hired”. YOU ARE HIRED!!! Marahil, isa sa pinaka masarap na litanyang pwede mong marinig kasama ng “Oo, tayo na” at “Negative ang pregnancy test” (joke lang). Kaya naman nakatitig ako sa kawalan habang pinapaliwanag nung babae mula sa HR department ang mga terms and conditions ng kontrata. Bumalik nalang ang aking ulirat nang pinapirmahan niya ang sandamukal na papel mula sa brown envelope. Di ko alam kung para sa trabaho parin yun o last will and testament. Pagkatapos ng ilang online tests and assessments (nakaka-urat talaga yung typing test), mga interviews na susubok sa tatag ng pinahid mong deodorant, sa wakas, isa na akong “technical support representative”. Oo, call center agent din yun, pero mas mabangis pakingan. Kung baga sa zoology, scientific name. Naks. Di na ako tambay. Isa na akong employed citizen. Maiaahon ko na sa hirap ang aking pamilya. Mapag-aaral ko na ang kapatid ko. Mabibili ko na lahat ng gusto ko. Makakakain nako sa Jollibee kahit hindi linggo, tuwing pagkatapos mag simba. Makaka contribute nako sa bayan pamamagitan ng aking buwis. Pwede nakong magreklamo ukol sa katangahan ng gobyerno. Magtatayo ako ng unyon ng mga callcenter agents (taga-PUP talaga?). Gagawa ng resolusyon upang maibsan ang climate change. Ipo-promote ang world peace. Malulunasan ko ang famine sa Africa. Tatakbo ako at mananalo bilang kauna-unahang “non-american citizen” president of America (ano daw??) at pwede ko nang ipa-assasinate sa navy seal si Justine Bieber. Spell, Naive (ay, ayan na pala). Unang trabaho, unang sabak sa telepono.

Memorable ang pinaka una kong call. Sabi nung customer, ipasa ko nalang daw sa iba dahil mukhang wala akong ideya sa ginagawa ko. Sweet naman nya. 3 taon. 4 na employee number. 4 na posing para sa ibat ibang ID ng magkakaibang kumpanya. At kung usapang stereotypes lang naman, heto sila..

1. Di mo alam ang petsa. Feeling mo ang mundo ay isang exercise wheel na tinatakbuhan ng alaga mong hamster. Paikot-ikot. Walang katapusan. Zombie, ika ng iba. Gising, pasok. Uwi, tulog. Pero babalik din ang ating kamalayan tuwing a-kinse at katapusan.

2. Hirap kang matulog sa bahay, pero di mo mapigilang mapa-pikit pag asa trabaho. Di ko alam kung dahil ba sa aircon o ang sarap lang managinip na isang malaking punching bag ang kupal mong TL, tuwing nakikita mo siya.

3. Ikaw o may kakilala ka, na energy drink na ang dumadaloy sa mga ugat. Cobra sa almusal. Sting sa tanghalian. Extra Joss ang panulak pag nabubulunan. Lipovitan naman ang nilalagok tuwing umiinom ng biogesic.

4. May kakilala ka din na laging may bitbit na baso ng starbucks kapag papasok. Siguro, importante talaga ang kape pag graveyard shift. Pero ang nakapagtataka e, buong araw na niya itong hawak, at sa paraan na makikita mo ang pangalan niya na nakasulat sa baso.

5. Alam mo ang mga term na “pitik” at “hadouken”. At madalas itong masusundan ng pagta-type sa notes ng “Customer ended the call”.

6. Kahit madalas e demonyo ang tingin mo sa kanya, gusto mong halikan sa tuwa ang TL mo pagsinabi niyang “Go on aux 4, coaching tayo”.

7. Pero malulungkot ka ulit, dahil malalaman mong bagsak lahat ng na-audit mong calls. Tipong, ang nakuha mo lang ng tama, ayon sa QA, ay opening at closing spiel. Lahat sablay na.

8. Sa lahat ng buttons ng Avaya, Auto in ang pinaka mahirap pindutin, parang may kung anong pwersa na pumipigil, parang invisible force field, samantalang Log Out naman ang bestfriend ng iyong daliri. Lagi rin itong “aksidenteng” napipindot.

9. Nakatangap kana ng perfect csat survey kahit hindi para saiyo (sabi nung customer , napaka helful daw ni Jenny. E Brando ang pangalan mo sa phone). Pero nakareceive ka na din ng Dissat kahit resolved ang issue.

10. Speaking of, kung parang generic name ng gamot ang pangalan mo, walang problema yan, dahil legal ang pag gamit ng phone name o alias. Halimbawa, sa totoong buhay, ang pangalan mo ay Godofredo, sa industriyang ito, ayos lang na mag opening spiel ka ng “Thank you for calling, my name is Summer”.

11. Naisipan mo nang mag-amok at sindihan ang smoke detector para magpaulan ng tubig ang mga sprinkler, tuwing queuing.

12. May kakilala kang bigla-bigla nalang nagwawala, hinahagis ang headset, hinahambalos ang kanyang mug, dinudurog ang avaya sa pamamagitan ng paghampas ng keyboard, dahil hindi alam ng customer kung nasaan ang “start” button.

13. Yung TL mo bigla nalang nagkakaroon ng meeting, pag nakita ka niyang papalapit, sa pag aakalang Sup Call na naman ito.

14. Kung may Teachers Pet, meron ding TL’s Annoying Monkey. Siya yung team mate mo na laging ume-epal at kadikit lagi ng team leader nyo. Madalas siyang taga-report ng mga late o overbreak. Lagi din siyang humihirit ng mga helpful tips pag team meeting. Sarap lagyan ng tattoo sa noo na “Wala akong pakialam”. Joke lang.

15. Dahil immersed tayo sa konsepto ng tamang “customer service”, madalas kang mag-amok sa mga fast food chain kapag pakiramdam mo ay “youre not getting your money’s worth”. “Ano to!! Sabi ko LEG part.. Bakit tuyong BREAST ang binigay mo sakin? Tawagin mo ang manager!!!”.

16. Meron ka o dumating sa buhay mo ang point kung saan nag-apply ka ng credit card.

17. May kakilala kang ayaw tumigil kaka-english kahit sa mga pampublikong lugar o PUVs pero parang tanga na kating-kati mag Tagalog sa mga English Only Zone ng opisina.

18. Mahirap umisip ng dahilan kapag na late ka. Dahil walang trapik at imposibleng umattend ka ng PTA meeting ng anak mo, pag alas dos ng madaling araw.

19. May team mate kang aligaga sa buhay at walang ibang nais na i-suggest kundi ang mag team building kayo. “TL: Guys, ano bang magandang action plan para bumaba ang AHT ng team? SIYA: Team building tayo!!”

20. Mas maangas pa sa CEO ng kumpanya kung umasta ang mga security guard. Nagulantang ako dati nang minsan kong tanungin si Manong Guard ng “Saan po dito yung testing area?”, sabay sagot ng “Im sorry, but you must be aware that this is an *English Only* zone”. Muntik nakong sumuka ng dugo.

21. Bukod sa crush mo, isa sa napaka konting bagay na nagpapangiti sayo tuwing shift ay mga “Ghost Calls”. Kung saan para kang tanga na uulit-ulitin ang opening line, dahil SOP ito.

22. Naranasan mo nang sapilitang tumawa dahil TL, OM o Shift manager ang nag-joke nung nakasabay mo siya sa elevator, kahit na sabaw ang kanyang sense of humor. TL: Anong hayop ang magaling mag karate? Ikaw: Bwahahahaha!! (halos masuka ka na sa pag-papangap) Ano boss? TL: E di.. TILAP-YAHHH!! Ikaw: Nyahahahaha!! (gusto mo nang ipitin ang ulo mo sa pinto ng elevator) Nice one!!

23. Pinasok mo ang industriyang ito kalakip ang pag-asa ng mabilis na promotion. Oo, nasa performance mo nakabase ito, pero umamin ka. Pagkatapos ng unang 6 na buwan, narealize mo na mailap ito parang Halley’s comet.

24. Naranasan mo na ang sumakay sa isang PUV after shift, kung saan, ikaw lang ang stressed ang aura, amoy yosi, amoy alak, samantalang lahat ng ibang pasahero ay preskong-presko, mga amoy downy at blooming dahil papasok palang sila.

25. Sa pag-aakalang napindot mo ang mute, nag-tatatalak ka ng tagalog habang may call. Huli mo nang nalaman na naririnig ka ng customer sabay tanong ng “Im sorry, what?”. Pero dahil maparaan ka, sinagot mo siya ng “oh.. that was a secret passage, written in the language of Mordor, that must be uttered to hasten your dwindling internet speed..”.

26. Naranasan mo nang mag-google ng mga sakit na pwede mong idahilan kapag tatawag ka sa sick hotline niyo. Mas “uncommon”, mas maganda. Dapat binubuo ito ng 3 o higit pang medical terms.

27. Poker face lagi ang company nurse o physician. Hindi sila madaling mapaniwala sa mga nagsasakit-sakitan. Sanay na sila dyan. Lumang tugtugin kung baga. Pauuwiin ka lang kung naisuka mo na ang iyong baga o kulay violet na ang iyong buong katawan.

28. Nakauwi na ang lahat subalit naiwan ka parin sa floor dahil sa customer mong isang oras na nagpapaturo, pero hindi parin magets, ang sayantipikong proseso ng pag “copy+paste”.

29. Kung medyo sablay ang kumpanya, naranasan mo na din ang “hot seating”. Ito yung mala-espanyang pagsakop sa work station mo ng kung sinong Lucifer, kung offline ang iyong phone status. Hindi epektibo ang pag-iiwan ng gamit, pagpapaskil ng iyong larawan sa monitor o paglalagay ng note na “Ang kumuha ng station na to, tutubuan ng pigsa sa gilagid”.

30. Di tulad ng ibang propesyon, hindi big deal dito ang AWOL. Boy A: Asan na si Jayson? Boy B: Nag AWOL na. Boy A: Ah ok. Anong ulam sa pantry?

31. Ikaw o may kakilala kang buong angas kung maglakad sa recruitment area kapag merong mga bagong aplikante. Minsan doon pa mismo tatambay kapag break para ipangalandakan na empleyado na siya. Mas mabisa din kung paiikutin mo ang iyong ID sa leeg na parang hulahoop.

32. Napa-upo kana sa isang work station na puno ng kapalpakan. Kumukurap ang monitor. Mga duro-durog na chichirya ang nakasingit sa pagitan ng mga keys ng keyboard. Yung headset naman, its either mahina, di ka marinig ng customer o nababalot ng sang katutak na scotch tape. Parang embalido lang.

33. Nakakita kana ng isang kumag na pasiklab kung magtype ng password sa mga system tools niyo. Ambilis ng pindot sa keyboard, tulad ng napapanood mo sa mga sci-fi movies. Pero madalas, password incorrect. Maya-maya, mapapansin mo na isa isa nalang ang pag press niya ng mga letter. Kinain ang pride. Busog.

34. Automatic na lumalabas sa bibig mo ang mga phrases na nagpapakita ng sympathy sa customer, kahit na sa totoong buhay e wala ka namang pakialam kung dumadaan siya sa matinding pagsubok gaya ng pagbagal ng internet connection o pagkalimot ng email password. CX: Bear with me, im such an idiot when it comes to tech stuff. You: Its ok maam. And im sorry that you’re an idiot.

35. Halos araw-araw kang makakarinig ng mga istorya tungkol sa isang bagong kumpanya na mas malaki ang sahod, mas magandang management at mas magandang facilities. “Balita ko nga eh, may swimming pool sa ops area nila, at may libre na isang kilong ubas tuwing pasko”.

36. Aminin mo man o hindi, namangha ka din sa pintuan ng opisina na kelangan pang i-swipe ang ID mo para bumukas. “Ay pota.. Magic!!!”.

37. Dahil graveyard shift, hindi rin mawawala ang mga kwentong kababalaghan sa callcenter industry. Kesyo dati daw sementeryo ang site na yun o may namatay nang agent sa opisina niyo dahil aksidente daw nyang nakain ang Avaya at nabulunan. Ikaw: TL, Biglang na-drop yung call!! May multo!!!”. TL: Ulol.

38. Meron kang souvenir mula sa kumpanyang balak ata i-declare na “critical working day” ang bawat petsa sa kalendaryo. Maaaring mug na may logo ng company. Ballpen na may logo ng company. Payong na may logo ng company. Burial plan with complimentary lapida na may logo ng company.

39. Hindi rin mawawala ang love team. Naks. Tamis sa gitna ng masalimuot na mundo ng queuing. Sabagay, mahirap din naman kasi ang magkaroon ng matinong relasyon kung hindi callcenter agent ang jowawers mo. Tipong tinext mo, pero tulog siya. Mga 8 oras na ang nakalipas bago pa siya makareply. Tapos, ikaw naman ang tulog. Vicious cycle.

40. Langit ang training phase. Petiks mode. Buddy up lang lagi. Kaso simula na ng impyerno mo paglampas ng nesting. Taliwas sa pinagsasabi ng mga ignoranteng taong tabon, na hindi kailangan ng utak para makapag trabaho sa isang callcenter, tagisan dito ng talino (kung paano mare-resolve ang issue), abilidad (na magtransfer), creativity (pagiimbento ng dahilan kung bakit dapat niyang sisihin ang kanyang anti virus software) at lakas ng loob (sikmurain ang mga ingles na mura na kadalasan mo lang maririnig sa mga hollywood movies o kanta ni Kanye West). Karamihan sa kakilala kong matatalino, puno ng sense at mababait (kung team mate kita dati, nabasa mo naman siguro ang mga papuring ito, kailangan ko ng dalawang daang piso, baka meron ka diyan) ay nakasalamuha ko sa nasabing industriya. At kahit kelan, di ko malilimutan ang pagkakaibigan at mga karanasan ko mula dito. Thank you for calling, to which department would you like to be transferred? — with Joyce Rescar Corbilla, Dave Rodriguez, Jonar Solinap Jereta, Jeffrey Buan Golloso and Sherelyn Rose Garcia.

ALING SAMING HILOT

FULL HOUSE SERBIS AT WARANTEA

HILOT

          MATANDA – P 50

          BATA – p 35

          WHOLE BODY – P 85 W/ HOT TOWEL

PATAWAS (NAMALIGNO) – P 120

PATAWAS WITH EGG (ALAY) – P130 MAY DASAL – 3 DEYS WARANTEA

LEYT ANG REGLA – P40 WITH MAKAHIYA TEA

HULA SA PALAD – P35

HULA SA BOLANG KRYSTAL – P50

KAUSAPIN ANG KALULUWA – P150 (3 MINS. ONLY)

CALL OR TEXT          MYAONG KYOT          0918 – 553 -3651

NO CREDET

Now who’s clever?

Sa panahon natin ngayon nagkalat na ang mga Call Center. Kung bubuklat ka ng dyaryo usually makikita mo “HIRING inbound and outbound TSR and CSR”. Parang mga kabuteng nagsulputan na parang unlimited ang pangangailangan sa man power kasi tuloy tuloy ang hiring. Syempre kailangang makiuso kaya nga ako mag 7 years na ata sa call center industry naging Agent at QA Analyst na ako at kung ano ano pang extra curricular kyembelar sa call centers pero… ang tanong… PAANO MO MALALAMAN NA SA CALL CENTER NAGTATRABAHO ANG KAHARAP MO?

1. Patong patong ang eyebags kasi kulang sa tulog, hirap kasing makatulog sa umaga lalo na kung ang mga kapit-bahay mo ang iingay at nagvivideoke grrrr.

2. Pag nakasalubong mo sa umaga… ikaw fresh na fresh pa… ang call center agent na pauwi haggard na.

3. Nakajacket kahit tirik na tirik ang araw with matching shades pa.

4. Kapag may bitbit na kape habang papasok sa office, Starbucks dapat ah!!! :p

5. Kapag wash day, ang porma akala mo gigimik :p

6. Nag-iinuman ng tanghaling tapat.

7. Laging may dalang mug na lagayan ng kape or jub na lalagyan ng tubig.

8. Laging masakit ang lalamunan at laging paos.

9. Kapag umoorder sa mga fastfood kulang nalang dumugo ilong ng cashier kaka-English

Pa-Facebook Nga!

Posted: October 27, 2011 in Facebook post, Kwentong Walang Kwenta
Tags:
 Re-post from Facebook:

“PA – PEYSBUK NGA!!!!” [Read this very funny!]

“PA – PEYSBUK NGA!!!!”. Linya ng estudyante na uubusin ang baon para makapagrent sa isang internet shop. Linya ng isang empleyado pagkadating niya sa opisina at naabutang ginagamit ng katrabaho ang office computer. Linya ng kapitbahay na gustong maki gamit ng internet sa kadahilanang hindi siya nakapagbayad ng bill. At kung sino man ang sinasabihan nila, malamang ang isasagot nito ay.. “teka, log out ko lang..”. Nagpe-facebook din pala.

Facebook. Ang social networking site na lumamon sa myspace at friendster. Ito rin ang pilit kinakaibigan ng ilan pang aspiring forms of social media. Pansinin mo, yung mga bagong kumakaribal sa Facebook e may feature kung saan magrereflect din sa FB account mo ang kung ano mang post mo, gamit ang site nila. Gaya nalang ng twitter, tumblr at kung ano ano pa. Parang pelikula. Pag pinalabas ito sa sinehan sa guadamall (ang mabagsik na mall sa guadalupe), ipapalabas din ito sa sinehan ng MOA. Nagkakaiba nga lang sa level ng urine aroma at dami ng surot sa upuan.

Sa sobrang popularidad nito ay pwede na itong iconsider na necessity. Iba na ngayon. Humans need food, water and facebook. Clothing? Ano ngayon kung nakahubad. At least. nakaporma ka naman sa bago mong profile picture. Pwede na ngang iconsider ang kasalukuyan bilang “The Facebook Era”. Ang panahon kung saan tangap na ang mga bading at tomboy (kaya ikaw, wag na magpanggap, ok na daw, di mo na kelangan mag gym kuno), kung saan mas mahal nang mga tao ang aso kesa sa kapwa nila tao (inday!! ibigay mo ung ulam mo kay brownie, mag skyflakes ka nalang!!!), kung saan lahat ay tumatakbo sa mga marathon, kung saan lahat ay may necklace na ang pendant ay isang mamahaling camera, kung saan papalitan na ng cobra at sting ang dumadaloy sa mga tubo ng NAWASA, kung saan lahat ng statement ay dapat magtapos sa isang uri ng emoticon (uy, tang ina mo, joke. (“,) ). Lahat ito ay bahagi na ng social norm. Lahat tangap na. Pero huwag. Uulitin ko. HUWAG NA HUWAG mong sasabihin, lalo na sa isang pampublikong lugar na. “Ay, wala akong Facebook eh..”. Patay ka dyan brad. Kiss of death yun. Baka bigla kang paskilan ng papel sa noo mo na may nakasulat na EEEWWWW!!!. Baka biglang magkaroon ng caste system sa pinas at lahat ng walang FB account ay mga untouchables. Pwede ring i-ekskomunikado ka ng simbahan katoliko at ipapakalat ito sa mga tweet ng arsobispo.

Kung stalker ka, di na kelangan ng paliwanag kung bakit adik na adik ka sa FB. Pero para sa masa. Ano bang meron dito?

Bukod sa green joke na ibinulong sayo nung tropa mong adik, pwede ka ding magshare ng pictures (aka pix),videos, notes at mga links mula sa iba pang sites. Makikita ito ng mga “friends” mo at pwede silang magkomento dito. Walang limit ang pagpo post. May sense man o wala. Healthy nga daw ito sabi nung mga sociologist. Exercising our rights to free speech daw ito. Pero lahat ba e post-worthy? O karamihan ay nagdadala lang ng badtrip.

Freedom of speech pala ha. Ito ang post ko tungkol sa mga post ng iba. Guilty tayo dito.

1. Iwasan ang pabigla – biglang pagpapalit ng relationship status. Lalo na kung mababaw lang ang dahilan tulad ng late reply sa text o hindi pag iloveyou sayo ang jowa mo kaninang alas tres (sarili nyong 3 o’clock habit). Dahil pag nagka-ayos kayo, at ibinalik mo sa dati ang status mo, ikaw din ang magmumukhang praning.

2. Walang masama kung purong tagalog ang shout out mo. Wag matakot na sabihan nang “uy makata”. Kesa naman panay nga ang english, sablay naman ang grammar at hindi kakikitaan ng sense ang sinabi. (iba ang you’re sa your).

3. Check in. Ang post kung saan sinasabi ang kasalukuyan mong lokasyon. Positibo. Pwedeng maging safety precaution. At least alam nila kung saan ka huling pumunta sakaling di ka mahagilap ng ilang araw. Negatibo. Easy prey ka sa mga serial killers o sa kaibigan na may galit sayo. (Ingat ka silvestre. hehehe)

4. May “about you” page ang FB. Dun mo isusulat ang mga hilig mo. Di mo na kelangan pang magpost ng magpost ng mga youtube videos nila Ozzy Osbourne, Metallica o Korn para ipagdiinan na rakista ka. Ikaw din, baka mahirapan kang panindigan. Lalo na pag tumugtog na ang paborito mong kanta ni Katy Perry. Napaindak at sing along si kumag.

5. Hindi kelangan magpost ng mga litrato o video nang iniembalsamo o bangkay na durog durog ang katawan at labas ang mga laman loob. Palit kaya kayo nung andun sa picture. Ako naman ang magpopost.

6. Magtira ng konting privacy para sa sarili. Hindi lahat ng bagay ay dapat ishare. Lalo na sa social media. Sarilinin mo nalang ang gusot sa pamilya o away mag asawa. Pribado na yon. Post ka ng post, tapos mababadtrip ka kung gagawing pulutan sa inuman ang kwento ng buhay mo.

7. Ok lang ipost ang mga bago mong gamit. Gaya ng mga gadget, damit o accessories. Natural lang maging proud ka lalo na kung pinaghirapan mo o importanteng tao ang nagbigay sayo nito. Di lang siguro tama na sabihing “hay nakakapagod na magshopping, andami ko kasi pinamili”.

8. Kung sakaling may nagpost ng malungkot o kaya’y tungkol sa isang masamang pangyayari sa kanila, wag mong i-like. Ano yun? Nagustuhan mo pa na sumemplang siya sa kanal.

9. Wag mong i-like ang sarili mong post. Kaya nga pinost mo in the first place. Mas malala kung ikaw din ang magcocomment. Parang loner ka naman nun.

10. Wag kang basta basta magpost ng nakakagagong comment, lalo na sa mga picture kung saan may mga taong di mo kilala. Halimbawa: “Pre, sino yang kasama mo sa pic? si Bella Flores?”. Huli mo na nalaman. Girlfriend pala niya yun.

11. Kung sakaling may nagpost ng matino at informative na mensahe. Magpasalamat. Huwag mag angas sabay comment nang “ay luma na yan, huli kana sa balita” o kaya “wala, kalokohan lang yan”. Wag kang magmagaling. Matalino kaba na parang si Rizal? E di pabaril ka sa Luneta.

12. Wag gamitin ang FB para magpakalat ng maling impormasyon at maghatid ng mass hysteria. Pero kung sino man ang napost na aabot dito ang radiation sa japan. Nagpapasalamat sayo ang manufacturer ng Betadine.

13. Wag sumali at i-like ang isang fan page kung puro kagaguhan lang ang ipopost mo sa wall nito. Halimbawa, nagpamember ka sa page ng isang seksing artista tapos mag cocomment ka lang ng “uy, sarap mo naman, parang mainit na lugaw sa malamig sa madaling araw”. Tapos magtataka, “hala.. bakit ako na banned?”.

14. Hindi lang ikaw ang may gustong manood ng sine. Wag kang mag post ng mga spoilers na maaaring ikabadtrip ng iba. “just watched Nardong Putik: Ang Pagbabalik Ni Totoy Burak, ganda ng ending, napatay nya ung kontra bida sa pamamagitan ng pagpukpok sa ulo ng isang palayok, pero sad dahil huli na nang malaman nya na tatay niya pala yun..”.

15. Di naman ata kelangan simulan ang post mo sa salitang “Damn!!” o kaya “Oh gosh” lalo na kung di naman malubha o kagulat gulat ang pangyayari. Halimbawa: “oh gosh, umuulan”. Taga saudi???

16. Wag matawa at kantyawan kung corny o masyadong romantiko ang isang post. Tandaan mo, magmamahal ka din. Lintik lang ang walang ganti. Dami kong kilalang ganyan.

17. Ok lang siguro ipost kung ano at kung saan ka kumakain. Iwasan lang yung pagpopost ng close up pictures nung pagkain mismo. Marami ang nagpapalipas ng gutom sa pamamagitan ng Facebook. Sino ka para inggitin sila. Parang yung feeling na, asa air-con bus ka, pauwi sa bahay at gutom tapos may kumag na kakain ng burger at fries. Langhap mo ang bawat kagat niya. Di maka tao. Dapat palitan ang pangalan niya. Gawing Lucifer.

18. Ok lang siguro ang mag post sa paraang Jejemon. Trip mo yun e. Wag mo nga lang asahan na seseryosohin ka kahit matino ang gusto mong sabihin. Expect mo rin na lahat ng comment sayo e magtatapos sa “jejejeje”.

19. Wag magimbita sa isang okasyon gamit ang shout out mo, tapos may ita-tag ka lang na piling tao. Bangag kaba? Makikita ng lahat ng “friends” mo na iilan lang ang gusto mo papuntahin sa nasabing okasyon.

20. Pwede ba?? HINDI PORKET ALL CAPS E GALIT ANG NAGPOST. BAKA LUMUBOG AT NASTUCK LANG ANG CAPS LOCK.

21. Sapat naman na siguro ang tatlong exclamation point para ipaalam sa bumabasa na puno ng emosyon ang post mo. Di mo kelangan punuin ng punctuations porket walang bayad ang extra characters tulad ng sa text messaging. Halimbawa. Pakyu ka!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!. Mali yun. Dapat. Pakyu ka!!!

22. Iwasang magpost kung ikaw ay (a) lasing, (b) nasa impluwensya ng ipinagbabawal na gamot o (c) hindi tinirahan ng ulam. Walang gustong makabasa ng pag aamok mo na puno ng mali maling spelling. Kung sakaling nakakaramdam ng “FB rage”, magpahid ng menthol toothpaste sa mga palad, at itampal tampal sa mukha mo hanggang sa kumalma.

23. Oo, dapat sulitin ang unlimited surfing na maghapon mong binantayan para lang maregister. Pero di ibig sabihin nun na post lang ng post. Halimbawa, ang ilalagay mo sa shout out mo e tatlong magkakasunond na tuldok. Ano yun? Buti pa quote nalang. Time is gold.

24. Wag trigger happy sa “share” button. Hindi porket di nagappear sa profile page ang mabangis mong status message e kelangan mong tiktikin ang pagpindot. Antayin mo lang. Mamaya ilang beses na pala napost. Paulit ulit. Wag kang atat. Lalo na kung ang ipopost mo e “Patience is a virtue”.

25. Wag mong kakumpetensyahin ang youtube sa dami ng video na nakapost sa wall mo. OK lang siguro kung ishare mo ang isang nakakatawang clip kung saan may nag susurfing na pusa o kaya naman e makabuluhang excerpt ng isang documentary. Wag naman yung lahat ng mtv ng kantang marinig mo sa jeep o lahat ng episode ng wow mali.

26. Wag ipahamak ang sarili. Kung sakaling pwede naman palang acronym ang isang term e wag mo na itong buuhin sa iyong post. Loud out loud!!!!.

27. Hindi masamang makisali sa mga occasional drives o campaigns. Tulad ng paggamit ng picture ng nanay mo pag mother’s day o pag post ng mensahe tungkol sa cancer bilang status message mo. Hindi porket di ka nakisali e cool o mas sophisticated ka.

28. Kung may nagcomment o nagpost sa wall mo na di mo kilala ang pangalan pati na ang picture. I-open saglit ang profile. Wag mo agad replyan ng makamandag na “HU U?”. Malay mo, tropa mo pala yun. Binaliktad lang ang pangalan. O kaya naman e dinagdagan ng H. Mhayhumhi Pharhedez.

29. Kung magcocomment ka, halimbawa sa isang picture, iwasang gumamit ng paghahalintulad sa ibang tao lalo na kung kagaguhan lang ang sasabihin mo. Halimbawa, “baduy ng porma mo pre, parang bisaya lang” o kaya “mukha kang magsasaka”. Tandaan, di ka lamang o nakahihigit sa mga bisaya at magsasaka. Ikaw kaya, magpost ka ng video tungkol sa mga unggoy, tapos may magcomment, “ambobobo naman nila, parang ikaw”.

30. Wag kang magatubiling bumati sa mga post tungkol sa panganganak ng isang ina, pagpapakasal ng magsing irog o pagkatangap sa trabaho. Sa magulong mundo, hindi ba’t masarap ishare ang mga positibong pangyayari.

Code of ethics. Wala. Oo. Walang basagan ng trip.

Pero hindi ba mas maganda kung ginagamit mo to sa matinong paraan?

Pa-Peysbuk nga!!!

An exceptional performance by a group of all male showing their talents on Pilipinas Got Talent… they did make it to the Grand Finals but sadly they didn’t win.

Semi-finals:

Finals:

http://www.dailymotion.com/video/xlvagz_el-gamma-penumbra-pgt-season-3-grand-finals_people